صغاد - صِرَاطُ عَلِیٍّ حَقٌّ نُمَسِّکُهُ

لازم به یادسپاری است كه در مورد اوّل و دوّم، سكت وقتی پیش می‌آید كه روی كلمات «عِوَجاً و مَرْقَدِنا» وقف نگردد و به وصل خوانده شوند.

2ـ موارد «هاء‌سكت» در قرآن 
هاء سكت، هاء ساكنی است كه جهت حفظ حركت حرف آخر و توازن آیات آمده، و تنها در هفت كلمة قرآن می‌باشد. 
لَمْ یَتَسَنَّهْ (بقره ـ 259) 
اِقْتَدِهْ (انعام ـ 89) 
كِتابِیَهْ ـ حِسابِیَهْ ـ مالِیَهْ ـ سُلْطانِیَهْ (الحاقّه ـ 29 ـ 19). 
ماهِیَهْ (قارعة ـ 10). 
3ـ عدم تلفّظ «الف مدّی» در حال وصل 
الف مدّی كلمات ذیل در حالت وصل خوانده نمی‌شود. 
اَنَا (در هر جای قرآن). 
لكِنَّا (كهف، 38). 
الظُّنُونَا ـ الرَّسُولاَ ـ السَّبیلاَ (احزاب، 10 ـ 66 ـ 67). 
قَواریرَا (دهر، 15، اولین مورد) 
سَلاسِلاَ (دهر، 3) این مورد را بدون الف نیز می‌توان وقف كرد. 
4ـ هاء ضمیر 
با هاء‌ ضمیر و موارد اشباع و عدم اشباع آن در جزوة روخوانی قرآن آشنا شدید در اینجا به چند نكته توجّه فرمایید: 
الف: هاء ضمیر در «یَرْضَهُ لَكُمْ» (زمر، 7) اشباع نمی‌گردد. 
ب: هاء ضمیر در «فیِه مُهاناً» (فرقان، 69) اشباع می‌شود. 
ج: حرف هاء در «ما نَفْقَهُ كَثیراً» (هود، 90) ذاتی است و اشباع نمی‌شود. 
5ـ چند نكتة دیگر 
الف: در كلمة «بِئسَ الْاسْمُ» (حجرات، 11) پس از حذف همزة وصل «اسْم» چون دو حرف ساكن (لْـ، سْ) كنار یكدیگر واقع گردیده‌اند، جهت امكان تلفّظ، «لام» را مكسور می‌خوانند و «بِئْسَ لِسْمُ» خوانده می‌شود.
ب: كلمة «مَجْریها» (هود، 41) امالة تامّه می‌شود كه باید فتحة «راء» میل به كسره و الف میل به یاء داده شود و حرف راء ترقیق شده و الف به صورت كسرة فارسی تلفّظ گردد. 
ج: در كلمة «ءَاَعْجَمِیٌّ» (فصلت، 43) همزة دوّم تسهیل می‌گردد كه باید آن را بین همزه و الف تلفّظ كرد، به عبارت دیگر باید از تیزی و سنگینی و شدّت همزه صرف نظر نمود.

د: در كلمة «لا تَاْمَنّا» (یوسف، 11) كه در اصل «لا تَاْمَنُنا» بوده و ادغام كبیر صورت گرفته در هنگام تلفّظ نون مشدّد، لبها را به صورت غنچه جمع می‌كنند تا اشاره به ضمّه‌ای شود كه در اصل وجود داشته و این عمل را «اشمام» گویند.